Wetgeving Europa


WKK - Richtlijn

In het officiŽle Publicatieblad van de Europese Unie verscheen op 21 februari 2004 "Richtlijn 2004/8/EG van het Europees Parlement en de Raad, inzake de bevordering van warmtekrachtkoppeling op basis van de vraag naar nuttige warmte binnen de interne energiemarkt en tot wijziging van Richtlijn 92/42/EEG".

Een ganse boterham, maar we spreken gemakshalve van de WKK-Richtlijn. Deze Richtlijn schept een kader voor de ondersteuning van WKK, en wil er als dusdanig voor zorgen dat het opgesteld vermogen aan WKK in Europa toeneemt. Binnen de twee jaar na publicatie dient deze Richtlijn geÔmplementeerd te worden en omgezet te worden in nationale wetgeving.

Op de ledenpagina kunt u de Nederlandstalige versie van de WKK-Richtlijn, evenals de bijhorende Beschikkingen van de Commissie downloaden.

Emission Trading Scheme (ETS)

Op 1 januari 2005 startte in de Europese Unie een systeem van handel in CO2-emissierechten. Door de groeiende uitstoot van broeikasgassen (voornamelijk koolstofdioxide, methaan en distikstofoxide) in met name de industrielanden lijkt het klimaat op onze planeet te veranderen.

Om hieraan te verhelpen wenst men de uitstoot van broeikasgassen te reduceren. In dit verband kennen we natuurlijk allemaal het Protocol van Kyoto. De emissie-doelstellingen uit het Protocol kennen aan elke Partij een bepaald quotum toe, een vaste hoeveelheid broeikasgassen die het land in kwestie gemiddeld jaarlijks mag uitstoten in de periode 2008-2012. Voor BelgiŽ komt dit quotum erop neer dat de emissies van broeikasgassen met 7,5% omlaag moeten in vergelijking met 1990. Indien een land een grotere emissiereductie realiseert dan wat het opgelegd kreeg, heeft het een overschot op zijn toegelaten quotum. Het Protocol laat toe dit overschot te verkopen, met name aan landen die zelf meer denken te zullen uitstoten dan wat het Protocol hen toestaat.

Men noemt een dergelijk systeem "emissiehandel" of "handel in emissierechten". Dit systeem zorgt ervoor dat de inspanningen op een efficiŽnte, d.w.z. goedkope manier worden verdeeld. Landen die op een goedkope wijze meer kunnen doen dan wat verplicht is, zullen dat ook werkelijk doen omdat ze de overtollige emissierechten dan kunnen verkopen. Landen die zelfs met zeer grote inspanning de norm niet zouden halen, worden daardoor in staat gesteld om op een betaalbare manier toch in orde te zijn met hun verplichtingen. Het gemeenschappelijke resultaat is hetzelfde, de totale kosten zijn lager.

In 2005 heeft de Europese Unie een systeem gelanceerd dat emissiehandel tussen bedrijven organiseert. De EU heeft daartoe een Richtlijn (2003/87/EG) aangenomen als onderdeel van het Europese Programma inzake Klimaatverandering. Deze richtlijn is bedoeld om ondernemingen te helpen zo soepel en goedkoop mogelijk de emissienormen te bereiken.

Om hun doelstelling te bereiken, hebben de betreffende ondernemingen de keuze tussen investeringen die hun emissies reduceren, de aanschaf van emissierechten op de Europese markt of een combinatie van beide. Op die manier kunnen ze de kosten optimaliseren (de verhouding tussen de investeringskosten en de prijs van de emissierechten op grond van vraag en aanbod).

Het Europese CO2-emissiehandelsysteem trad in werking op 1 januari 2005. Vooraf moest worden bepaald hoeveel emissierechten elke installatie die CO2 uitstoot initieel krijgt. Ook bestaat de mogelijkheid om bepaalde installaties tijdelijk uit te sluiten van het systeem. De Lidstaten moeten daartoe een nationaal toewijzingsplan voorleggen aan de Europese Commissie.

In het federale BelgiŽ spelen zowel de Federale Overheid als de Gewesten een rol in de opmaak van het Belgische nationale toewijzingsplan. De drie Gewesten zijn bevoegd voor de meeste installaties in BelgiŽ. Voor ťťn specifiek type van installaties, met name de veiligheid- en hulpinstallaties bij kerncentrales, is de Federale Overheid bevoegd.

Elke installatie die CO2-uitstoot, kreeg een aantal emissierechten toegewezen voor de periode 2005-2007. Deze toewijzing (allocatie) resulteerde in een eerste nationaal toewijzingsplan voor emissierechten, dat op 23 juni 2004 aan de Europese Commissie werd voorgelegd.

De Gewesten brachten in hun deel van het toewijzingsplan nog enkele wijzigingen aan. De Commissie was tevreden met deze uitleg en aanpassingen en keurde het Belgisch Plan in zijn geheel zonder bijkomende voorwaarden goed.

Op de ledenpagina kan u de Europese Richtlijn inzake emissiehandel downloaden, evenals de ermee verbonden Richtlijnen over flexibele mechanismen. Verder vindt u hier ook de toewijzingsplannen 2005-2007 en 2008-2012 van de Vlaamse Overheid.